Ground Motion Leveler

Ground Motion Leveler, Standardized Waters, Seccma Trust, Athens, Greece 2018.

Installation (450 x 250 x 220cm), steel frame, cardboard, plaster, bitumen, monitor, D-Video (6.30 min, no audio).

According to a belief that was popular in 19th century Japan, earthquakes are caused by a giant catfish, on whose back the archipelago is resting. To protect their houses from being destroyed, people would put up prints showing the catfish being controlled and, at times, punished by the gods for having caused previous earthquakes. Kashima, the god in charge of keeping the catfish in check, restrains it with a massive stone placed on its head. The tip of this stone projects through the earth’s surface at a shrine near Tokyo. A legend reports that a feudal lord attempted to excavate the stone to see how deep it would reach into the earth. He gave up after 7 days, as the pit filled up again mysteriously every night.
In a modern analogy, scientists have tried to figure out why actual catfish indeed react sensitive to emerging earthquakes—to no avail. Yet, the observable change in behavior of catfish during tremors presumably is the root of the myth, according to which they are causing earthquakes. According to the myth, in turn, devastating tremors would occur whenever the gods are distracted from guarding the mythical fish. Earthly phenomena, such as the wrongdoings of the ruling class, were held responsible for the distraction of the gods.
Earthquakes were said to restore a general equilibrium that, from the perspective of the governed, had been challenged by the rulers. Therefore another popular theme of the catfish prints was the depiction of representatives of the trades either those harmed by or who benefit from the consequences of earthquakes. Carpenters, for instance, were considered beneficiaries since it was up to them to rebuild the city.1

  1. Smits, Gregory: Shaking up Japan: Edo Society and the 1855 Catfish Picture Prints, in: Journal of Social History, Volume 39, Number 4, Summer 2006, p. 13 ff.
Ground Motion Leveler, Standardized Waters, Seccma Trust, Athen, Griechenland 2018.

Installation (450 x 250 x 220cm) Stahlgerüst, Pappe, Gips, Bitumen, Monitor, D-Video (6.30 min, ohne Ton).

Nach einem Glauben, der im 19. Jahrhundert in Japan an Popularität gewann, werden Erdbeben von einem gigantischen Wels ausgelöst, auf dessen Rücken das Archipel liegen würde.

Ground Motion Leveler 2018, D-Video (6.30 min, no audio), still images.

Arranged for:

Standardized Waters, Seccma Trust, Athens, Greece 2018.

With contributions by: Dimitra Dimopoulou, George Tigkas, Jerome Aizpuro Suplemento, Manolis D. Lemos, Vincent Grunwald, Krini Dimopoulou and Florian Goldmann.
find a documentation of the exhibition here

Exhibition text:
Since ancient times the oceans have been a source of chance as well as of fear. Their conquest promises for profit but implies great dangers. At times it was regarded wise to avoid leaving firm land categorically, as the ocean, the unfirm, was thought of as humanities’ antagonist per se.
Later, in the context of medieval maritime trade, risk was distinguished from hazards. While hazards were attributed to the environment, the gods, or the sea itself, risks were attributed to decisions. The exposure to risk is deliberately sought, whereas hazards are generally avoided.
This basic distinction can be understood as the foundation of today’s world-encompassing trading
structures of which seafaring is still the fundamental component.
From the perspective of the office desks of shipping companies in Piraeus, London or Singapore the oceans are considered mere infrastructure. The risks that lie hidden beneath the water surface are carefully calculated, located and administered as insurables. The unfirm is rationalized and becomes an exchangeable commodity. Yet, whereas radiation leaks, refugee boats, floating plastic islands and giant oil-spills on rising sea levels have been factored in as standard and are generally understood as status quo, the oceans still hold surprises. The impossibility to include the human factor, the calculator herself, in the equation makes for unknowns beyond calculability. The contingency of these unknowns is the defining factor of contemporary seascapes. The physics of water won’t allow for maritime pathways to be beaten paths.

Από την αρχαιότητα οι ωκεανοί υπήρξαν πηγή ευκαιριών αλλά και φόβου. Η κατάκτησή τους υπόσχεται κέρδη αλλά επιφυλάσσει μεγάλους κινδύνους. Κατά καιρούς θεωρούταν σοφό να αποφεύγεται η εγκατάλειψη του στέρεου εδάφους, καθώς ο ωκεανός, το μη-στέρεο, αντιμετωπιζόταν ως ο ανταγωνιστής της ανθρωπότητας.
Αργότερα, στα πλαίσια του μεσαιωνικού ναυτικού εμπορίου, το ρίσκο διαφοροποιήθηκε από τον κίνδυνο. Ενώ οι κίνδυνοι αποδίδονταν στο περιβάλλον, τους θεούς, ή την ίδια τη θάλασσα, τα ρίσκα αποδίδονταν σε αποφάσεις. Η έκθεση στο ρίσκο αναζητάται, ενώ οι κίνδυνοι γενικώς αποφεύγονται. Αυτή η βασική διάκριση μπορεί να κατανοηθεί ως η βάση των σημερινών παγκοσμίων εμπορικών δομών, των οποίων η ναυτιλία αποτελεί ακόμα το βασικό συστατικό.
Από την οπτική των γραφείων ναυτιλιακών εταιρειών στον Πειραιά, το Λονδίνο ή τη Σιγκαπούρη, οι ωκεανοί αποτελούν απλή υποδομή. Τα ρίσκα που βρίσκονται κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια του νερού υπολογίζονται με προσοχή, εντοπίζονται και αντιμετωπίζονται ως ασφαλίσιμα. Το μη-στέρεο λογικοποιείται και μετατρέπεται σε ανταλλάξιμο είδος. Ενώ οι διαρροές ραδιενέργειας, οι βάρκες προσφύγων, τα επιπλέοντα πλαστικά νησιά και οι μεγάλες πετρελαιοκηλίδες στη διαρκώς υψούμενη στάθμη της θάλασσας έχουν εγγραφεί ως κανονικά και γενικώς κατανοούνται ως status quo, οι ωκεανοί εξακολουθούν να επιφυλάσσουν εκπλήξεις.
Η αδυναμία να συμπεριληφθεί ο ανθρώπινος παράγοντας, ο ίδιος ο εκτιμητής, στην εξίσωση αφήνει χώρο σε άγνωστα πέρα από κάθε προσπάθεια υπολογισμού. Το απροσδόκητο αυτών των αγνώστων είναι ο καθοριστικός παράγοντας μιας σύγχρονης θαλασσογραφίας. Η φύση του νερού δεν θα επιτρέψει τα ναυτιλιακά υδάτινα μονοπάτια να γίνουν τιθασευμένα τοπία.